Written by: jnadmin
9-2-2010

Schrijvers en auto’s gaan al héél lang samen. Sinds 1885 al, om precies te zijn: Carl Benz had in dat jaar zijn eerste automobiel nog niet aangeslingerd, of het Mannheimer Tageblatt was al ter plaatse om het wereldschokkende evenement te verslaan. Sindsdien volgden hordes journalisten en schrijvers dat voorbeeld. Want wat een uitvinding was ’t toch! Wat een vrijheid bood dat vervoersmiddel! En denk eens aan al de avonturen die je ermee beleefde! Dat moest wel op schrift worden gesteld, zodat ook ’t arme plebs kon meegenieten van het technische wonder. De gewone man kon zich zo’n automobiel immers natuurlijk niet veroorloven. Zelfs niet na levenslang hard werken en sparen.

Helaas waren autobezitters in die dagen overwegend saaie, degelijke mensen. Adel. Of fabrieksdirecteuren. Voorzichtige, bedachtzame types, zéér gevoelig voor hun status. Over die mensen viel weinig te schrijven. Hen moest je eens wakkerschudden, zo vond de Parijse krant Le Matin, want een auto, dat was toch veel meer dan een statussymbool? De journalisten trokken een goede wijn open, namen een haal van hun Gauloises (toen nog Hongroises, trouwens) en vijf minuten later hadden ze al een concept: er zou een autorace van Peking naar Parijs moeten komen, en daarover zou Le Matin gaan schrijven. “Maar er liggen helemaal geen wegen in dat gebied”, schijnt een stagair bij die redactievergadering nog te hebben geroepen. Hetgeen hem zijn baan kostte, want die jongen, die snapte het niet.

Op 31 januari 1907 riep Le Matin automobilisten op om zich bij de krant te melden. Bijna niemand durfde, zodat in de zomer van dat jaar slechts vijf teams hun auto’s naar Peking verscheepten, vastbesloten om op eigen wielen terug te rijden naar Parijs. De deelnemers reden in een Itala, een driewielige Contal, twee De Dions én een Spyker. Elke auto nam een journalist aan boord, die per telegraaf verslag deed aan de Parijse redactie – een in die dagen ongekend staaltje van nieuwsgaring! Dag in dag uit vráten de lezers van Le Matin hun verhalen. Toen eindelijk de Itala van prins Borghese en journalist Barzini als eerste in Parijs aankwam, stond de hele stad op haar kop. Het bewijs was geleverd: per auto is letterlijk de hele wereld bereikbaar. En de schrijvers? Die hadden dat bewijs in diezelfde wereld verspreid.

Sindsdien droomden velen ervan om dezelfde tocht te rijden. Maar de Russische revolutie lag in de weg en bleef dat doen tot 1990. Een van die dromers is goede vriend M. Hij greep vorig jaar z’n kans toen de Peking to Paris Motor Challenge hun plannen voor 2010 bekendmaakte. Tijdens een wijnovergoten avondje vroeg hij of ik mee wilde. Toen ik een week later, in nuchtere toestand, nog steeds enthousiast bleek, zei ik ja. En daarmee was het een feit. In september en oktober van dit jaar leggen we 14.569 kilometer af - waarvan een fors deel door onherbergzaam gebied voert. Na 37 dagen moet dan de Champs Elysées zijn bereikt. Als alles goed gaat natuurlijk, want geheel volgens de regels en wensen van de organisatie rijden we vooroorlogs, in een Lagonda 3 Litre uit 1931. Een kwieke oude dame, die al die aandacht van twee heren uitermate fijn vindt en daardoor haar diva-gedrag steeds meer afzweert.

Het is alleen nog zaak om ’t schrijversvak in ere te houden als mijn handen weer eens onder de olie zitten. Maar gelukkig kan een mens zijn berichten in de huidige tijd zónder telegraaf en al helemaal zonder Le Matin de wereld in sturen. Ons dagboek gaat u uiterlijk vanaf de start aantreffen op het blog 9000mijl.nl. Daar mag u nu uiteraard ook al kijken, als u de onregelmatige kattenbelletjes over technische en administratieve voorbereidingen wilt lezen. Want we hebben nog veel te doen.

Trackback Print

Location: Blogs Wereld

Your name:
Title:
Comment:
Security Code Enter the code shown above in the box below
Add Comment    Cancel