Het verjaardagsfeestje liep al op zijn eind toen er lang werd gebeld. Verbaasd keken we elkaar aan. Wie durfde er zo laat en dan ook nog zo láng te bellen? “Het is de taxi”, zei iemand.
Haastig namen we afscheid en we stommelden, lachend om de laatste grap, de trap af. In de miezerige regen was er geen taxi te bekennen. We vroegen ons juist af door wie we in de maling waren genomen, toen er met hoge snelheid een taxi achteruit de straat inreed. De zilvergrijze wagen stopte precies voor onze neus.
Er verscheen een bleek hoofd. “Jullie hebben geluk!” riep het hoofd streng. “Ik was bijna weer vertrokken!” Het hoofd verdween weer in de wagen. Besmuikt lachend openden we zelf de deuren van de taxi en we wurmden ons naar binnen.
“Jullie zijn met zijn vieren!” sprak de chauffeur. “Dat gaat niet!”
“Maar het is nooit een probleem”, zei ik verbaasd.
“Goed, blijf dan maar zitten! Maar dit is wel een gunst, als je begrijpt wat ik bedoel.” De man droeg een enorm horloge, dat glinsterde als een sieraad. Het volgende moment duwde de leuning met kracht tegen mijn rug. We waren al onderweg. Alles leek sneller te gaan dan normaal in deze wagen. Maar mijn broer Rob bleef onveranderd langzaam. “De gordel…”, mompelde hij afwezig. Hij draaide zich om en begon werkelijk naar dat ding te zoeken. Opeens viel de chauffeur heftig tegen hem uit: “Je moet je knieën uit mijn rug halen! Anders ga je maar lopen!”
“Neem me niet kwalijk”, zei Rob haastig.
Verbluft keken we naar de man achter het stuur. Vanaf dat moment hielden we onze knieën zo ver mogelijk van de rugleuningen vandaan. We zwegen zelfs, alsof we de gevoelige chauffeur zo min mogelijk wilden storen. Het feestje was echt voorbij. In de stilte dwaalden mijn gedachten af naar de eerste taxi die ik ooit nam, jaren geleden in Coimbre. Een lange wandeling kriskras door deze Portugese stad was helaas uitgelopen op een kwelling. Moe en uitgedroogd sjokte ik door een brede straat, waarvan ik aannam dat die mij weer naar het centrum en mijn hotel zou brengen. Eigenlijk was ik verdwaald.
Een lange rij taxi’s langs de stoep bracht mijn verstand, dat al was aangetast door warmte, op een nieuw spoor. Voortvarend besloot ik een taxi te nemen. Aan de kop van de rij taxi’s stonden de chauffeurs met elkaar te praten. Een van hen had mij al in het vizier, een man met donkere wallen onder zijn ogen en geverfd haar dat over zijn kale schedel was geplakt. Hij deed de achterste deur van zijn taxi voor mij open en glimlachte bemoedigend toen ik instapte. De andere chauffeurs slenterden keuvelend langs de rij naar achteren.
De glimlach van mijn chauffeur verdween toen ik hem de naam van mijn hotel gaf.
“But that’s very near, sir!” zei hij verbaasd. De man stapte uit en opende mijn deur. Met tegenzin stapte ik uit. Hij kwam naast mij staan, legde de ene hand op mijn schouder en wees met de andere in de verte. Ik wilde niet kijken. Mogelijk had hij gelijk. Misschien was mijn hotel niet ver meer. Maar ik was te vermoeid om te lopen en ging de taxi weer in.
De chauffeur bleef bij mijn deur staan en keek mij met hangende schouders aan. Uitdagend keek ik terug. Hij zuchtte waarna zijn teleurstelling en ergernis leken over te gaan in medelijden. Hij stapte weer in, startte de motor en keek in de zijspiegel. We moesten wachten voor een lange stroom auto’s, scooters en motoren. Om te zien of het nog lang duurde, draaide ik me om. Daardoor was ik getuige van een vreemde scène. De taxi achter ons werd door twee chauffeurs naar voren geduwd. Ook de taxi’s dáárachter werden geflankeerd door telkens twee mannen. Een merkwaardige optocht.
Tijdens het avondeten begreep ik wat ik gezien had. De chauffeurs hadden de taxi’s geduwd omdat ze dure brandstof wilden besparen voor hun rit. En toen mijn chauffeur na een middag lang wachten aan de beurt was om geld te verdienen, moest hij mij over een afstand van slechts twee blokken wegbrengen. Want meneer had het een beetje warm. (rc)