Written by: jnadmin
6-8-2009

Het verschil met de Haagse tramcultuur blijkt al op het stationsplein van mijn woonplaats. Een béétje bestuurder wacht daar met vertrek tot er een voetganger zo onvoorzichtig is om vlak voor de tram langs te lopen. De kunst voor de bestuurder lijkt te zijn om op de bel te drukken als de afstand tot de voorbijganger het kleinst is en meteen daarna op te trekken en sereen in de verte te staren. Zo lijkt het of de bestuurder zich niet bewust is van de rolberoerte van de passant en de noodsprong die deze moet maken. Bovendien is het toch zijn eigen schuld? De tram heeft toch gebeld?

Een bestuurder in mijn woonplaats brengt je naar het eindpunt, als je dat wilt. Hóe dat gebeurt, dat maakt de bestuurder wel uit. Snel optrekken is gewoon. Een oude man die zich hierover beklaagde, kreeg van de bestuurder te horen dat hij zich nu eenmaal aan het haltetijdenschema moest houden. Iedere bocht lijkt vooral een aanleiding om een nog snellere rijstijl te oefenen. En nadert de tram een kruispunt, dan remt hij niet af, maar dendert hij juist in volle vaart door, onder luid gebel.

Dat gaat weleens mis. Daarom krijgt ieder kind in mijn woonplaats het ingeprent om zich altijd goed vast te houden in de tram. Vergeet je dat, dan schuif je bij de eerstvolgende noodstop door de tram naar voren om uiteindelijk bij de bestuurder uit te komen. Dat overkwam mij ooit, net teruggekomen uit het buitenland. Al bij de eerste stop schoot ik bijna door de voorruit van de oude tram. De bestuurder, gewend aan de eigen noodstops, was volmaakt rustig. Hij keek mij met een uitgestreken gezicht aan en vroeg: “U had een klacht?” Nog voor ik kon antwoorden, wees hij op het bordje boven zijn hoofd. Daar stond: ‘Dubbele remmen, houd u steeds goed vast.’ Ondanks de schrik heeft zo’n ontvangst een bijzondere charme. Je bent meteen weer helemaal thuis.

Maar in welke stad? (rc)

Trackback Print

Location: Blogs Wereld

Your name:
Title:
Comment:
Security Code Enter the code shown above in the box below
Add Comment    Cancel