Written by: jnadmin
23-6-2009

Het is een gebouw, maar wil ook zonder gebouw bestaan, vooral ook in de beleving van mensen. Om dit te bereiken, zal het zich allereerst vestigen als merk. Het zet de komende tijd in op bewustwordingscampagnes om alle mensen erbij te betrekken die erbij horen of die zich zo voelen of die erdoor gefascineerd zijn. Deze campagnes blijven ook na de opening van het gebouw bestaan. Alleen door fascinatie en betrokkenheid te kweken bij een breed publiek krijgt het een vanzelfsprekende plaats in de samenleving.

Zo lust ik er nog wel een paar. In ieder geval kost het heel wat miljoenen euro per jaar, maar dan heb je ook wel een tweekoppige directie die zich in bovenstaande wazige verkenningen van zijn beste kant laat zien. Het zal duidelijk zijn: deze ijle tekst gaat over het Nationaal Historisch Museum. Het is er nog niet en de vraag is niet zozeer of het er komt, maar waar het komt. En als het er komt, wat het dan laat zien. En als het wat laat zien, of er dan mensen op af komen. Ze gokken op een kwart miljoen mensen per jaar, zeg maar even veel als de Euromast ieder jaar aantrekt. Bescheiden verwachtingen, inderdaad.

Desondanks zijn de heren directeuren (Erik Schilp en Valentijn Byvanck, voorheen respectievelijk van het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen en het Zeeuws Museum in Middelburg) inhoudelijk nogal wat van plan. Zo komen er – nog voor de opening! – digitale geschiedenispakketten die met een ict-bedrijf en in samenspraak met onderwijsinstellingen worden ontwikkeld. Let op de volgorde: digitaal en ict, daarna pas de onderwijsinstellingen. En dan ook nog beperkt tot samenspraak, want inspraak leidt natuurlijk nergens toe.

De technologie van de pakketten moet aansluiten op home- en handcomputers en mobiele telefoons, zo gaan ze maar door, en voor iedereen toegankelijk en begrijpelijk zijn. Dat de technologie begrijpelijk moet zijn is een lovenswaardig streven, maar ik hoop dat ze die ambities ook op de inhoud van de pakketten van toepassing laten zijn. Pakketten die – het houdt niet op – bewegwijzering bieden in het nieuwe museum, maar ook in het Nederlandse landschap. Buiten het museum geeft de drager informatie over plaatsen van herinnering in het landschap, zoals de Hunebedden, het natuurgebied Soesterberg, de Limes of de Deltawerken.

Toen was het genoeg, de verplatting van de lieux de mémoire kent grenzen. Dat hele museum heeft iets weg van de borden die de ANWB tegenwoordig neerzet. Bijvoorbeeld langs de A4, waar je voorheen uitzicht had op het groene hart, maar waar datzelfde uitzicht nu wordt verpest door een groot bord waarop staat dat achter het bord het groene hart ligt.

Ik zie het al voor me: scholieren en andere weldenkende Nederlanders die met hun handcomputers en mobiele telefoons langs ‘plaatsen van herinnering’ dwalen en dan met behulp van geavanceerde gps-technieken een politiek correcte historische uitleg krijgen over wat zich daar zou hebben afgespeeld. Nieuwpoort, Goejanverwellesluis, Brussel, de Grebbeberg en al die andere plekken uit onze vaderlandse geschiedenis kunnen zich over een paar jaar schrap zetten om een zwerm van geschiedenisfanaten te verwelkomen. Of niet soms?

Als ze al dat geld – of beter gezegd, al die energie die in de discussie wordt gestopt – nu eens zouden besteden aan de plek waar geschiedenis wordt gemaakt en gebroken. In het onderwijs. Want daar begint het: met die meester die zo mooi kon vertellen, de onderwijzer of leraar die met verhalen kennis overdraagt, de man of vrouw die, mits goed opgeleid, leerlingen zelfs kan verlokken om jaartallen uit hun hoofd te leren. 1600, 1787, 1830, 1940. Weet u nog? Zo ja, mijd dan over een paar jaar Arnhem, als daar een museum staat dat een gebouw is maar ook zonder gebouw wil bestaan. (oj)

Trackback Print

Location: Blogs Wereld

Your name:
Title:
Comment:
Security Code Enter the code shown above in the box below
Add Comment    Cancel