Written by: jnadmin
11-6-2010

Het veldwerk wordt inmiddels uitgevoerd in de Auvergne – zeg maar het midden van Frankrijk. Inderdaad: niet meer de Midi. Een mens, dus ook uw kathedralenjager, kan immers genoeg krijgen van kerken zonder zijbeuken, bastides zonder Monoprix, katharenburchten zonder katharen en windkracht 8 van de tramontana.

Niet dat in het Massif Central de natuur ver weg is. Hier in het departement Puy-de-Dome liggen bijvoorbeeld de uitgedoofde vulkanen voortdurend op de loer. Net zoals de geschiedenis overigens. Neem Clermont-Ferrand, een stad die zich graag spiegelt aan drie grote namen uit het Franse verleden. Ten eerste is dat Vercingetorix – de held van de Averni en van Astérix en Obelix – die in 52 voor Christus vlakbij deze stad de Romeinen in de pan hakte. Op het grote centrale plein staat hij in steen afgebeeld. Te paard en met geheven zwaard, doorgaans getooid met een vlag als de lokale rugbyclub weer eens kampioen is geworden.

De tweede protagonist is pacifistischer ingesteld: de wis- en natuurkundige Blaise Pascal, die in 1623 in deze stad werd geboren. Zijn gedenkteken staat – gezellig naast de openbare toiletten – wat bescheidener in een parkje dat zijn naam draagt.

Nummer drie is paus Urbanus II die tijdens een concilie in 1095 hier opriep tot gewapende actie om Jeruzalem op de ongelovigen te veroveren. Met als resultaat een tiental kruistochten, uitgevoerd door ‘kruisvaardersbenden die toonbeelden waren van de ergste tuchteloosheid’, in de woorden van de Franse mediavist George Duby. En wie durft hem ongelijk te geven.

Dat heeft de burgervaders van deze stad er overigens niet van weerhouden een groot beeld van deze Urbanus tegenover de kathedraal neer te zetten. Waarmee we weer terugkeren naar ons raison d’être: la cathédrale gothique. In 1095 was de kathedraal van Clermont overigens nog een romaans gebouw. Deze voorganger verdween niet na een brand of andere verwoesting, zoals meestal het geval was, maar omdat de bisschop en zijn kanunniken het hoog tijd vonden hun prestige luister bij te zetten met een kathedraal volgens de ‘Franse’ stijl, waarmee ze gelijktijdig probeerden het concurrerende bisdom Bourges een hak te zetten. Daarvoor kozen ze Amiens en Beauvais als grote voorbeelden en werd de apsis voorzien van glas-in-lood-ramen uit hetzelfde atelier dat de Sainte Chapelle in Parijs had beglaasd.

En dat vrolijkt de boel aanzienlijk op. Want de Notre Dame is gebouwd met materiaal dat afkomstig is van de hiervoor genoemde vulkanen in de omgeving. Deze pierre de Volvic is licht, sterk en makkelijk te bewerken, maar heeft zoals te verwachten valt een wat sombere uitstraling. Zeg maar zwart. Maar wie op een zonnige ochtends binnentreedt, ziet een spetterend rood- en goudkleurig licht het koor binnenvallen. Aan het einde van de dag – ´quand descend la mélancolie du soir´, zoals een lokale gids het treffend omschreef – is de stemming heel anders, met overheersend blauwe en violette kleuren.

Al met al een schoon schouwspel. En daar is het ons mensen toch uiteindelijk om te doen, mesdames et messieurs. Toegegeven, alles is ijdelheid. Maar schone ijdelheid is nu eenmaal gemakkelijker te verteren dan lelijke. (oj)

Trackback Print

Location: Blogs Wereld

Your name:
Title:
Comment:
Security Code Enter the code shown above in the box below
Add Comment    Cancel