Wat hecht een mens toch aan oude dingen. En oude gebeurtenissen. Vroeger was immers alles beter, zo vinden we. Toen liep Nederland bijvoorbeeld nooit krakend vast als het sneeuwde. Of toch wel? Hoe dan ook: tekstschrijvers zijn mensen, en dus kijken we gewoonlijk graag terug.

Mijn keukenradio staat op de nieuwszender als er live wordt doorgeschakeld naar de rechtbank in Amsterdam. Op vrijdagavond 16 oktober heeft de Nederlandse pers zich daar verzameld, in afwachting van het verschijnen van Dirk Scheringa, directeur-eigenaar van de DSB Bank. Wat hij ook gaat zeggen, één ding is zeker: het zal nieuws zijn. Read More »

Deze maand is het twintig jaar geleden dat de Berlijnse muur viel, hét symbool van de Russische dreiging. Of die dreiging reëel was, daarover kunt u natuurlijk dagenlang discussiëren. Maar onze regering ging ervan uit dat de bom vroeg of laat zou vallen. En daarom zit ook Den Haag nog vol ondergrondse geheimen.

Taal is net als water. Het zoekt het laagste punt op. Als we spreken, slikken we klanken in bij de vleet. In schrift korten we al even vaak af, zeker in deze tijden van twitter en sms. Heel efficiënt allemaal. Daarom wekt het verwondering dat je ook taalveranderingen ziet die helemaal niet efficiënt zijn. Neem constructies als ‘daarnaast ook nog’, ‘dan heb ik zoiets van’ en ‘het kan toch niet zo zijn dat’. Daar kun je minstens 90 procent op besparen.